הזקן / עאדל שמאלי

---------------------------
על שפת הים הדומם
בשעת הדמדומים
המתין זקן אחד
 על כיסא גלגלים
מפוקח כבן שבעים
צופה בתכול שקדרו פניו
ממתין לשקיעת החמה
ההולכת ומתקרבת לתרדמה
הים כבר הכין לה מיטה
והרים פרשו לה זרועות על הפסגה
אך בסוף היא זו שמחליטה
אולי מאחורי ההרים אי שם
אולי בתוך חיק הים תמצא מנוחה
*************************
הישיש יודע שהזמן אזל
והדרך לשם מאוד קצרה
על ברכיו הייתה מחברת קטנה
בה רשם סיפור חייו בקצרה
************************
נולדתי לפני פרוץ המלחמה
בן יחיד למשפחה ענייה
חינוך טוב העניקו לי ועוד אהבה
ידעתי לכבד את הזולת על האדמה
ולהתייחס לאחרים בענווה
למרות תנאי המחייה במערכה הקשה
דגלתי כל חיי בשלום באחווה
עשיתי כל דבר למענם באהדה
אך לצערי התוצאה הייתה הפוכה
והתגמול שקיבלתי במתנה
להיות מרותק לעגלה שחורה
ומזלי הביא לי רק רעה
המלחמה את המשפחה כלתה
ונשארתי ערירי בלב הסערה
קורא את ספור חיי בהאטה
כי החיים טובים למרות האכזבה
הגעתי לקראת הסיום בקריאה
ומה שנשאר ממנו רק שורה
9-7-2016
 


أتمنى أن تعطي الترجمة المعنى المطلوب للنص باللغة العبرية
العجوز ِ/ بقلم عادل شمالي
---------------------
على شاطئ البحر الهادئ
في وقت الأصيل
أنتظرَ عجوزٌ
يجلس على كرسي المقعدين
ذكي كابن السبعين
ينظر إلى السماء العابسة
ينتظر مغيب الشمس
ذاهبةُ تقترب من النوم
حضر لها اليم الفراش
ورفعت لها الجبال الذراعين على القمة
لكن هي من يقرر في النهاية
ربما خلف الجبال ..هناك
أو ربما بأحضان البحر تجد الراحة
-----------------
أدرك العجوز أن الوقت ولىّ
والطريق إلى هناك قصيرة
كان على بركتيه دفتر صغير
-----------------
ولدتُ هنا قبل نشوب الحرب
ولدٌ وحيدٌ لعائلة ِفقيرة
وهبونا التربية الجيدة والمحبة
عرفت كيف أحترم الآخرين على هذه الأرض
وأن أعامل الآخرين بالتواضع
بالرغم من ظروف الحياة القاسية
في حياتي كان شعاري السلام والإخوة
عملت كل استطاعتي من أجلهما بحب
لكن النتيجة كانت عكسية ً
ومكافأتي التي كانت هدية
أن أكون مقعداً على كرسي مقعدين أسود
وحظي لم يأتِ لي إلاّ السوء
فالحرب قتلت عائلتي
وبقيت وحيداً في قلب العاصفة
أقرأ قصة حياتي ببطء
لأن الحياة جميلة رغم الخيبة
وصلت النهاية في القراءة
ولم يبق منها سوى سطر
9-7-2016